یه مدت نمی نویسم...به مرخصی احتیاج دارم. می یام شاید بعد از چند هفته...

این پای بوقلمون که می بینین شکلش خیلی بهتر از مزه اش بود. فکر نکنین خیلی چیز خوشمزه ای رو از دست دادین.



اینم فواره ی همون پارکی که جشنواره توش بود.

امروز رفته بودیم مال مورد علاقمون برای گردش. خیلی هم قصدی برای خرید نداشتم ولی همه جا خیلی خوب حراج بود و یه دفعه کلی خرید کردم و روحیم خوب شد. رفتیم تو فروشگاه BeBe که معمولا از بس گرونه فقط به درد نگاه کردن می خوره. دیدم که دو سه تا ردیف یه حراج عالی کرده و من یه بلوز خیلی خشگل رو به یه قیمت نسبتا مناسبی(مناسب برای BeBe البته) خریدم. کلی خوشحال شدم. من همیشه اسم این مغازه رو ب ب(به کسره) تلفظ می کردم ولی دیدم خانمه صندوقداره بی بی تلفظ کرد. اومدم خونه تو Wikipedia زدم BeBe و با کمال تعجب دیدیم نوشته Bee-Bee تلفظ می شه و موسسش یه آقای ایرانی به اسم مانی مشعوف هست که خودش هنوز هم رئیس کلش هست. خیلی خوشحال شدم و ته دلم افتخارم کردم. گفتم لابد منظورش همون "بی بی" خودمون بوده. اینجا BeBe واقعا طرفدار داره و یه مارک خیلی شیک و با کلاس محسوب می شه. کاش همه می فهمیدن موسسش ایرانیه.

نکته ی جالب تر اینکه این آقا و خانوادش 754 امین بیلیونر دنیا هستن.

یه مدتیه خیلی به این موضوع توجه می کنم که من و آقای همسر اینجا به جز همدیگه تو ماه به طور متوسط به غیر از فروشنده های مغازه ها و آدم هایی که تو خیابون می بینیم و اصلا نمی شناسیم با چند تا آدم برخورد رو در رو و مستقیم داریم؟ مخصوصا الآن که تابستونه و سر کلاس هم نمی ریم و بچه های دانشگاه رو هم کم می بینیم...به جز چند تا از استادها و چند تا از دوستایی که اینجا داریم که شاید هر یه ماه یه دفعه برنامه ای بذاریم و پیش بیاد ببینیمشون دیگه هیچ کس...باز خدا رو شکر این هرشب تلفنی حرف زدن با ایران و این چت کردن ها و این ایمیل دادن ها هست...بازم خدا رو شکر که من و آقای همسر هیچ وقت از با هم دیگه بودن سیر نمی شیم...همین چیزهاست که من و دلتنگ ایران می کنه...

مامان خشگل مهربونم روزت مبارک...با همه ی وجودم آرزو می کنم که خیلی خیلی زود ببینمت و کادوت رو که همینجا تو کمدمه بهت بدم...اونقدر زود که از روز مادر خیلی نگذشته باشه و هنوز بتونم بگم این کادوی روز مادره.

دیروز صبح به صرف Brunch که می شه همون Breakfast+Lunch یا همون صبحونه ی مفصل خودمون خونه ی یکی از دوستای آقای همسر دعوت بودیم. همون روبرتو معروف که اهل کاستاریکاست. قرار بود صبحونه ی کاستاریکایی برامون درست کنه. واقعا مردم چه چیزهای عجیب غریبی می خورن و چه میوه هایی تو دنیا هست که ما تا حالا اسمشونم نشنیدیم. یه چیزهایی بود قیافه اش عین موز ولی وقتی بازش می کردی و قاچ می کردی شبیه بادمجون بود، اونارو تو یه عالم روغن سرخ کرد(البته با اجازتون من، که طبق معمول درست سر وقت رسیده بودیم و هنوز هیچ کی نیومده بود و طبق معمول چون همیشه به همه می گم کمک نمی خوای...اونم بی تعارف کمک خواست و من با تیپ مهمونیم وایساوم به سرخ کردن این شبه موزها). وقتی سرخ شدن درست عین بادمجون سرخ کرده شدن. مزه شون بد نبود، خیلی شیرین بود. یه میوه ی دیگم بود درست پوستش مثل نارگیل ولی شکلش عین خیار چمبر. اونارم آقای همسر پوست کند و دوباره بنده تو یه عالم روغن سرخ کردم و وقتی سرخ شد مثل سیب زمینی شد. اونم ای مزه اش بد نبود. دیگه یه نوع سوسیس هم بود که من وقتی می خواستم بخورم چشمام رو بستم و فقط برای اینکه بدش نیاد خوردم...حالم داشت به هم می خورد. غذای اصلیش هم مخلوط برنج و لوبیا و فلفل قرمز و گوجه فرنگی بود که باید اینو می ذاشتی لای نون و می خوردی. وای وای هیچ این صبحونه ها رو دوست نداشتم، اصلا حس صبحونه بهم نمی داد. من نون پنیری، حلیمی...می خواستم.