این روزها هر وبلاگی رو باز می کنی یا با هر کی صحبت می کنی مبینی داره بار و بندیل رو می بنده که تابستون بره ایران. با اینکه بیشتر کسانی که رفتن هم ویزا گرفتن و هم به موقع کلییر شدن و برگشتن سر زندگیشون ولی خوب چند تا کیس بد هم دیدم که حتی یک سال هم کلییر شدنشون طول کشیده. فکر نکنم کسی اندازه ی من دلش تنگ شده باشه(به طور متوسط هر دو روز یه بار اشکاش سرازیر شده باشه) پس چرا من اصلا جرات ندارم برم؟ کلا هم آدم ترسویی نیستم و اهل ریسک هم هستم...پس چرا نمی رم؟ چرا اینقدر از دیر کلییر شدن وحشت دارم؟  نمی دونم شاید برای اینکه اون اول که داشتم می اومدم پی هفت هشت سال دوری رو به تن خودم مالیدم...

ایران خوش بگذره بهتون...جای ما رو هم خالی کنین.