این روزهامون پر شده از دیدن مسابقه های ورزشی مختلف...فوتبال که جای خودشو داره...بسکتبال هم که فینال NBA هست و من همچین از تیم لس انجلس دفاع می کنم هر کی ندونه فکر می کنه پدر بزرگم لس انجلسی بوده...گلف هم که دیروز فینالش برگزار شد. تایگر وودز که قهرمان گلف دنیاست یک پای فینال بود و حریفش یک گلف باز 45 ساله بود که رنکش توی دنیا 158 هست ولی با وجود سن بالاش اینقدر قشنگ بازی کرد که کلی تایگر رو برای قهرمان شدن توی زحمت انداخت. چیزی که برای من جالب بود برخورد خوبی بود که این دو تا حریف تو طول بازی با هم داشتن، اگه یکیشون یه ضربه ای رو خوب می زد اون یکی کلی تشویقش می کرد و آخرش هم وقتی با راکو مدییت(حریف تایگر) مصاحبه کردن و ازش پرسیدن با وجود باختش چی تو این بازی براش خیلی جالب بوده گفت فقط بازی در برابر تایگر براش خیلی مهم بوده و گفت که این مرد فوق العاده اس. تایگر هم از اون به عنوان دوست و معلمش نام برد. من واقعا از این رفتارشون و اون بازی قشنگشون لذت بردم. گزارشگری که باهاشون مصاحبه می کرد هیچ سوالی نکرد که اونارو تو ذهن مردم خراب کنه...اینا ورزشکاراشون رو شاید بزرگتر از اون چیزی که هستن نشون می دن ولی ما تو ایران ورزشکارامون رو تو ذهن مردم خراب می کنیم...یه قهرمان رو بعد از یه مدت اینقدر وارد حاشیه می کنیم که اصلا مردم یادشون می ره این یه روزی قهرمان بوده. بعد از مسابقه های فوتبال دقت کردین که گزارشگر تا با یه فوتبالیست مصاحبه می کنه زودی ازش می پرسه تو اون صحنه شما به اون یکی زیر لب چی گفتی یا مشکلت با مربیت چی بود اونجا...خلاصه اینکه این می شه که ما حتی کشتیمون هم هیچ وقت پیش رفت نمی کنه...تا اونجایی که من یادمه همیشه بین مربی تیم ملی و رئیس فدراسیون و کشتی گیرا دعوا بوده.
اینجا آدم بخواد یا نخواد به ورزش علاقمند می شه...چه به ورزش کردن و چه به مسابقه ی ورزشی دیدن.

اینم تایگر و زنش.




بعدا نوشت: در ضمن عشق است ایتالیا...عشق است استقلال.