یه مدتیه خیلی به این موضوع توجه می کنم که من و آقای همسر اینجا به جز همدیگه تو ماه به طور متوسط به غیر از فروشنده های مغازه ها و آدم هایی که تو خیابون می بینیم و اصلا نمی شناسیم با چند تا آدم برخورد رو در رو و مستقیم داریم؟ مخصوصا الآن که تابستونه و سر کلاس هم نمی ریم و بچه های دانشگاه رو هم کم می بینیم...به جز چند تا از استادها و چند تا از دوستایی که اینجا داریم که شاید هر یه ماه یه دفعه برنامه ای بذاریم و پیش بیاد ببینیمشون دیگه هیچ کس...باز خدا رو شکر این هرشب تلفنی حرف زدن با ایران و این چت کردن ها و این ایمیل دادن ها هست...بازم خدا رو شکر که من و آقای همسر هیچ وقت از با هم دیگه بودن سیر نمی شیم...همین چیزهاست که من و دلتنگ ایران می کنه...